از آن گناه توبه كرد آن سياهى بر طرف مىگردد ، و اگر در گناه باقى ماند و باز گناه كرد آن سياهى زياد مىشود و تا آن كه همه سفيدى را بپوشد . پس چون سفيدى تمام شد ، ديگر هرگز صاحب آن دل روى خير را نمىبيند كه خداوند مىفرمايد : « اين چنين نيست كه مىگويند ، بلكه گناهانى كه همواره مرتكب شدهاند بر دلهايشان چرك و زنگار بسته است [ كه حقايق را افسانه مىپندارند . ] »
آرى ، بزرگترين و شديدترين عذاب الهى براى غافلان از توبه ، همين بس كه بر قلبهايشان مهر زده خواهد شد و همچنان كه آنها خدا را فراموش كردند خدا هم آنان را فراموش مىكند و ديگر روى سعادت و خير را نخواهند ديد كه قرآن مىفرمايد :
وَ لَاتَكُونُواْ كَالَّذِينَ نَسُواْ اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلئِكَ هُمُ الْفسِقُونَ » « 1 »
و مانند كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند ، پس خدا هم آنان را دچار خود فراموشى كرد ؛ اينان همان فاسقانند .
و نيز مىفرمايد :
فَإِنَّهَا لَاتَعْمَى الْأَبْصرُ وَ لكِن تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِى فِى الصُّدُورِ » « 2 »
حقيقت اين است كه ديدهها كور نيست بلكه دلهايى كه در سينههاست ، كور است !
هامش
( 1 ) - حشر ( 59 ) : 19 .
( 2 ) - حج ( 22 ) : 46 .