واو را مثل روز اول درآورد ؛ زيرا كه هر معصيتى كه انسان مرتكب مىشود در دل او تاريكى از آن بهم رسد و چون گناهان او بسيار شد ، آن تاريكى مرتبه به مرتبه زياد شود تا آنكه تمام قلب را فراگرفته و سياه كند و چون بر گناهان خود اصرار ورزيده و ثبات بخشد و در مقام رفع آن برنيايد آن جرم مىماند و جوهر قلب را فاسد مىكند كه همچون آيينهاى كه چندين سال زنگار بر آن مانده ، هرگز صيقل نگردد .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
ما مِنْ شَىْءٍ افْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطِيْئَةٍ انَّ الْقَلْبَ لَيُواقِعُ الْخَطيئَةَ فَلاتَزالُ بِهِ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَيْهِ فَيُصَيِّرُ اعْلاهُ اسْفَلَهُ . « 1 »
هيچ چيز بيشتر از گناه باعث فساد دل نمىشود ، به درستى كه دل هر آينه به گناه در مىافتد و هميشه با گناه زد و خورد مىنمايد تا مغلوب او شود ، پس چون مغلوب او شد و گناه بر او غالب آمد ، بالاى او زير مىگردد . ( يعنى سرازير مىشود و به رو درمىافتد چنان كه هرگز نتوان برخاست . )
امام باقر عليه السلام مىفرمايد :
ما مِنْ عَبْدِ الَّا وَ فى قَلْبِهِ نُكْتَةً بَيْضاءَ فَاذا اذْنَبَ ذَنْباً خَرَجَ فِى النُّكْتَةِ نُكْتَةٌ سَوْداءُ فَانْ تابَ ذَهَبَ ذلِكَ السَّوادُ وَ انْ تَمادى فِى الذُّنُوبِ زادَ ذلِكَ السَّوادُ حَتَّى تُغَطِّىَ الْبَياضَ فَاذا غَطَّى الْبَياضُ لَمْيَرْجِعْ صاحِبُهُ الى خَيْرٍ ابَداً وَ هُوَ قَوْلُ اللَّه عَزَّوَجَلَّ :
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُواْ يَكْسِبُونَ » « 2 » . « 3 »
بندهاى نيست مگر آن كه در دل او نقطهاى سفيد است . پس چون مرتكب گناهى شد ، در آن نقطه سياهى به هم رسد . پس اگر در مقام استغفار برآمد و
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 268 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 301 ، باب 40 ، حديث 20572 .
( 2 ) - مطفّفين ( 83 ) : 14 .
( 3 ) - الكافى : 2 / 273 ، حديث 20 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 303 ، باب 40 ، حديث 20580 .