[ فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ ذَلِكَ الْمَنْزِلِ بَعْدَ فَتْحِ الْبَابِ وَ إِقَامَةِ الدَّلِيلِ « 12 » وَ أَنْتَ الَّذِي زِدْتَ فِي السَّوْمِ عَلَى نَفْسِكَ لِعِبَادِكَ تُرِيدُ رِبْحَهُمْ فِي مُتَاجَرَتِهِمْ لَكَ وَ فَوْزَهُمْ بِالْوِفَادَةِ عَلَيْكَ وَ الزِّيَادَةِ مِنْكَ ]
پس بهانه و عذر كسى كه پس از گشوده شدن در و اقامهء دليل ، از ورود به عرصه گاه عفوت غفلت كند چيست ؟
و تويى كه در معاملهء با خود ، به بهره و سود بندگانت افزودى ، و در اين داد و ستدشان با تو ، سودشان ، و كاميابى و فوزشان به وقت ورود بر تو ، و بهره افزون را از جانب خود براى آنها خواستهاى .
سزاى غافلان از توبه
شكى نيست كه وجوب توبه بر عاصيان فورى است و تأخير و تعويق در آن جايز نيست و كسانى كه از توبه غافلند و براى آشتى كردن با خدا و برگشت به سوى او تلاش نمىكنند ، به خاطر اين است كه از عواقب آن بىخبرند و نمىدانند كه چه سرنوشت خطرناكى در انتظار آنان مىباشد ، ولى اگر كمى در احوال گذشتگان تفكّر و تدبّر نمايند و به آينده انديشه كرده و بفهمند كه انسان تا ابد در اين دنيا جاودانه نخواهد ماند و روزى از اين دنيا كه محل امتحان براى آخرت جاودانه است ، رخت برخواهند بست و به محضر دادگاه عدل الهى وارد خواهند شد ؛ ديگر توبه را به