آن مىشوند ، پس حضور گناه در تكامل بشر سدّى در راه رشد معنوى انسان است .
روزه هم مانند ديگر عبادتها به تنهايى نمىتواند موجب تحوّل معنوى در انسان شود ، بنابراين روزه دار مبتلا به آفت گناه ، از روزهاش بهره نمىبرد هر چند گرسنگى و تشنگى و شب بيدارى بسيارى را تحمّل كرده باشد .
آدابى كه رعايت آنها ، شرط ضرورى براى بهره بردارى از ضيافت ماه رمضان در جهت تجديد حيات معنوى خويش و رسيدن به تكامل روحى و جامع همهء آداب روزه است ، پرهيز از محرّمات الهى مىباشد .
در خطبهء معروفى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آستانهء ماه رمضان بيان فرموده ، آمده است كه امام على عليه السلام در حين آن خطبه پرسيد :
يا رَسُولَ اللَّهِ ! ، ما أَفْضَلُ الْأَعْمالِ فِى هذَا الشَّهْرِ ؟ فَقَالَ : يا أَبَا الْحَسَنِ ! أَفْضَلُ الْأَعْمالِ فى هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحارِمِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ . « 1 »
اى پيامبر خدا ! بهترين كارها در اين ماه چيست ؟ فرمود : اى أباالحسن ! بهترين كارها در اين ماه ، پرهيز از محرّمات الهى است .
به همين مناسبت دربارهء واژهء رمضان از ريشه رَمَضَ و رَمَضى ، دو معنا بيان شده است :
1 - بارانى كه اول پاييز مىبارد و هوا را از خاك و غبارهاى تابستان پاك مىكند .
2 - داغى سنگ و شن ريزه كه از شدّت گرماى آفتاب بدن را مىسوزاند .
بسيارى از روايات اين نامگذارى را به سبب نقش ماه رمضان در پاكسازى آئينه جان از آلودگىهاى گناه و شويندگى روان از زنگار خطاها دانستهاند .
پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله فرمود :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 42 / 190 ، باب 126 ، حديث 1 ؛ عيون أخبار الرضا : 1 / 297 ، حديث 53 .