مسئلهء با عظمت نماز
نماز واقعيتى ملكوتى و حقيقتى عرشى و مسألهاى الهى است كه از شروع حيات انسان در زمين ، به صورت تكليفى واجب در جهت رشد و كمال و تربيت اين موجود برتر به او ارائه شده است .
نماز گفتگوى عاشق با معشوق ، محبّ با محبوب ، مملوك با مالك ، عبد با مولا ، فقير با غنى ، و ذليل با عزيز ، و ميّت با زنده است .
نماز عبادتى جامع ، و برنامهاى نورانى ، و روشى متين ، و راه مستقيم به سوى مقصد اعلى ، و وسيلهء قرب انسان به حق ، و زمينه ساز تحصيل لقا و وصال حضرت دوست ، و موجب رضايت و خشنودى وجود مقدس ربّالعالمين است .
نماز در روايات
رسول اللّه صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
الصَّلاةُ مِنْ شَرائِعِ الدّينِ ، وَ فِيها مَرْضاةُ الرَّبِّ عَزَّوَجَلَّ ، فَهِىَ مِنْهاجُ الاْنْبِياءِ . « 1 »
نماز از احكام عملى دين ، و مايهء رضايت و خشنودى حق ، و راه انبياى الهى است .
و نيز آن حضرت فرموده :
وَ لِيَكُنْ اكْثَرُ هَمِّكَ الصَّلاةَ ، فَانَّها رَأْسُ الاْسْلامِ بَعْدَ الاْقْرارِ بِالدِّينِ . « 2 »
بايد قسمت عمدهء همّ و غمّت نماز باشد ، زيرا نماز بعد از اقرار به دين خدا در رأس فرهنگ الهى است .
هامش
( 1 ) - مستدرك الوسائل : 3 / 77 ، باب 29 ، حديث 3071 ؛ الخصال : 2 / 522 ، حديث 11 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 74 / 128 ، باب 6 ، حديث 33 ؛ تحف العقول : 25 .