[ « 1 » الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِحَمْدِهِ وَ جَعَلَنَا مِنْ أَهْلِهِ لِنَكُونَ لِإِحْسَانِهِ مِنَ الشَّاكِرِينَ وَ لِيَجْزِيَنَا عَلَى ذَلِكَ جَزَاءَ الْمُحْسِنِينَ « 2 » وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي حَبَانَا بِدِينِهِ وَ اخْتَصَّنَا بِمِلَّتِهِ وَ سَبَّلَنَا فِي سُبُلِ إِحْسَانِهِ لِنَسْلُكَهَا بِمَنِّهِ إِلَى رِضْوَانِهِ حَمْداً يَتَقَبَّلُهُ مِنَّا وَ يَرْضَى بِهِ عَنَّا ]
خدا را سپاس ، كه ما را به سپاس گزاريش هدايت فرمود ، و ما را اهل سپاس قرار داد ، براى اين كه از شكرگزاران احسانش شويم ، تا در برابر اين سپاس و شكر ، پاداش نيكوكاران را به ما عنايت فرمايد .
خدا را سپاس كه دينش را به ما عطا كرد ، و ما را به آيينش اختصاص داد ، و در راههاى احسانش وارد كرد ، تا در آنها به لطف و فضلش به جانب رضوانش حركت كنيم ؛ حمدى كه از ما بپذيرد ، و به سبب آن از ما خشنود شود .
سپاس بر عظيمترين نعمتها
مقام حمد و ستايش مقامى بس بزرگ ، و نعمتى بس عظيم از نعمتهاى معنوى حضرت محبوب است .
حامدان را در پيشگاه حضرت دوست ارزش والايى است ، و اجرشان و مزدشان آن چنان اجر و مزدى است كه فوق آن را نمىتوان تصور كرد .
فاتحة الكتاب كه خواندنش در نمازهاى يوميه واجب است ، بدون قرائت آن ، نماز به پا نمىشود ، پس از بسماللَّه تعليم مىدهد كه چگونه تمام نعمتها را حمد و