امير المؤمنين على عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيد كه فرمود :
إِذا حُشِرَ النَّاسُ يَوْمَ الْقِيامَةِ نادانى مُنادٍ يا رَسُولَ اللَّهِ ! إِنَّ اللَّهَ جَلَّ اسْمُهُ قَدْ امْكَنَكَ مِنْ مُجازاةِ مُحِبِّيكَ وَ مُحِبِّى أَهْلِ بَيْتِكَ الْمُوالِينَ لَهُمْ فِيكَ وَ الْمُعادِينَ لَهُمْ فِيكَ فَكَافِئْهُمْ بِما شِئْتَ وَ اقُولُ : يا رَبِّ ، الْجَنَّةَ ، فَأُبَوِّؤُهُمْ مِنْها حَيْثُ شِئْتَ ، فَذَلِكَ الْمَقامُ الْمَحْمُودُ الَّذى وُعِدْتُ بِهِ . « 1 »
چون مردم روز قيامت محشور شوند ، منادى مرا صدا مىزند ، اى رسول خدا ! خداوند بزرگ تو را متصدّى پاداش دادن به دوستانت و علاقمندان به خاندانت و وابستگان به آنها در راه ارادتى كه به تو داشتهاند و دشمنان آنان ، در اختيار تو قرار داده است ، پس هر كيفرى كه خواهى به آنها روا دارد .
و من مىگويم ، اى پروردگارم ! بهشت . پس آنان را در هر كجاى آن بخواهم ، جا مىدهم اين مقام محمودى است كه مرا به آن نويد دادهاند .
رسول اللّه اعظم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
إِلْزَمُوا مَوَدَتَّنا أَهْلَ الْبَيْتِ ، فَإِنَّهُ مَنْ لَقِى اللَّهَ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ هُوَ يَوَدُّنا دَخَلَ الْجَنَّةَ بِشَفَاعَتِنا . « 2 »
به دوستى ما اهل بيت چنگ زنيد ؛ زيرا هر كس در روز قيامت خدا را در حالى كه ما را دوست داشته باشد ؛ ديدار كند ، با شفاعت ما به بهشت مىرود .
و نيز فرمود :
مَنْ أَحَبَّنا أَهْلَ الْبَيْتِ فى اللَّهِ حُشِرَ مَعَنا وَ أَدْخَلْناهُ مَعَنا الْجَنَّةَ . « 3 »
هر كه ما اهل بيت را به خاطر خدا دوست داشته باشد با ما محشور شود و او را با خود به بهشت بريم .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 65 / 117 ، باب 18 ، حديث 42 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 298 ، حديث 586 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 27 / 170 ، باب 17 ، حديث 10 ؛ إرشاد القلوب ، ديلمى : 2 / 254 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 46 / 202 ، باب 11 ، حديث 77 ؛ كفاية الأثر : 300 .