گورهاى ما را به قرآن روشن كن ، و ما را در سايهء قرآن از هر گونه اندوه روز قيامت ، و سختى ترسهاى روز بلاى بزرگ و بىمانند نجات ده ، و روزى كه چهرهء ستم پيشگان سياه مىشود - روز حسرت و پشيمانى - چهرههاى ما را سپيد كن ، و براى ما در دلهاى مردم مؤمن ، محبّت و دوستى قرار ده ، و زندگى را بر ما سخت و دشوار مكن .
قرآن و قيامت
بيشتر انسانها دربارهء قيامت به باور يقينى نرسيدهاند . هر كار ناپسندى را مرتكب مىشوند سپس براى پوشاندن گناه خود به هر عذر و بهانهاى روى مىآورند و به تهديدهاى حق اعتماد نمىكنند تا در روز قيامت به پاى ميز محاكمه حاضر شوند .
يعنى بعضى از مردم راه را عوضى مىروند كه آنان گمراهند و تكليفشان روشن است . ولى برخى از مردم عوضى راه مىروند و با توجّه به آگاهى راه را اشتباهى پى مىگيرند و تا سرشان به سنگ نخورد بيدار نمىشوند ؛ مانند آن بيمارى كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله او را از خواب غفلتى نابخردانه ، بيدار ساخت .
« پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله همواره جوياى حال ياران خود مىشد . يكى از يارانش بيمار و بسترى شد به عيادت اورفت و بر بالينش نشست . پس از احوالپرسى ، بيمار گفت :
يار رسول اللّه صلى الله عليه و آله نماز مغرب را با شما به جماعت خواندم ، شما سورهء قارعه را در نماز خوانديد ، من آنچنان تحت تأثير قرار گرفتم كه به خدا عرض كردم ، اگر در نزد تو گنهكارم ، طاقت عذاب آخرت را ندارم در همين دنيا مرا عذاب كن . اكنون رسول خدا مىبينى كه بيمار شدهام .
پيامبر فرمود : دعاى خوبى نكردهاى ، چرا نگفتى :