الْأَرْضُ الَّتى كانَ يَمْشى عَلَيْها . « 1 »
آدميزاد يا آسوده مىشود يا از دستش آسوده مىشوند ، امّا آسوده شده : پس آن بندهء رستگار و درستكارى است كه از رنج دنيا و آنچه از تكاليف بندگى بر اوست به سوى آسايش ابدى و بهشت آخرت آرام مىگيرد و اما آسوده كننده : آن انسان فاسقى است كه دو فرشتهء نگهبان او و نوكر و خانواده و زمينى كه بر آن راه مىرفته از وجود او راحت مىشوند .
بنابراين مؤمنى كه كردار او ، عمل صالح و در جانش نفس مطمئنه را پرورانده ؛ آمادهء پرواز به سوى لقاى دوست مىشود تا در جوار نعمتهاى گواراى او آرامش گيرد و در لذّتهاى ابدى غوطهور گردد .
رضاى خداوند و راحتى جان دادن
سدير صيرفى مىگويد : از امام صادق عليه السلام پرسيدم فدايت شوم . اى فرزند رسول خدا ! آيا مؤمن از قبض روحش ناراضى باشد ؟ فرمود : نه ، به خدا سوگند ، هنگامى كه فرشتهء مرگ براى قبض روحش مىآيد به او خطاب نموده و مىگويد : اى ولى خدا ! ناراحت نباش ، سوگند به آن كه محمد صلى الله عليه و آله را مبعوث كرد من بر تو مهربان ترم از پدر مهربان ، درست چشم هايت را بگشا و بنگر ، او نگاه مىكند ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان عليه السلام و فاطمه عليها السلام و حسن و حسين عليهما السلام و امامان از نسل او را مىبيند .
فرشته به او مىگويد : ببين اين رسول خدا صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و امامان عليهم السلام دوستان تواند .
هامش
( 1 ) - الكافى : 3 / 254 ، حديث 11 ؛ بحار الأنوار : 79 / 168 ، باب 20 ، ذيل حديث 3 .