اما خداوند متعال به دلها و افكار مىنگرد و بسيارى از سرنوشتها و كيفرهاى بشر بازتاب اعمال درونى اوست . به ويژه كه حضرت حق ؛ اولين نعمت حقيقى آدم را عقل قرار داد و بر اين اساس نور هدايت و سعادت را به او بخشيده است و حقيقتِ زيبايى كه براى انسان برشمردهاند همين نيروى عقل و انديشه است .
امام حسن عسگرى عليه السلام در مواعظ خويش مىفرمايد :
حُسْنُ الصُّورَةِ جَمالٌ ظاهِرٌ وَ حُسْنُ الْعَقْلِ جَمالٌ باطِنٌ . « 1 »
نيكويى چهره ، زيبايى ظاهر است و نيكويى خرد ، زيبايى درون است .
اميرمؤمنان على عليه السلام در باب جايگاه خرد و كمال در آدمى مىفرمايد :
الْعَقْلُ غِطاءٌ سَتِيرٌ وَ الْفَضْلُ جَمالٌ ظاهِرٌ ، فَاسْتُرْ خَلَلَ خُلُقِكَ بِفَضْلِكَ وَ قاتِلْ هَواكَ بِعَقْلِكَ تَسْلَمْ لَكَ الْمَوَدَّةُ وَ تَظْهَرْ لَكَ الْمَحَبَّةُ . « 2 »
عقل پردهء پوشانندهء درون است و برترى و شايستگى ، زيبايى آشكار است .
پس نادرستى اخلاقت را به فضلت بپوشان و با عقلت هوست را بكش ، تا دوستى مردم برايت سالم بماند و محبّت تو بر آنها آشكار گردد .
اگر ظرف دل و فكر انسان جايگاه پاكىها و پاك كنندهها باشد بسيارى از مشكلات درونى او درمان مىشود و صفاى ضميرى براى او فراهم مىشود .
هرگاه قرآن در دل پاك بنشيند و اثر تابناك خود را به جان بسپارد ، ديگر جاى شبهه و كجروى پديد نمىآيد و تا پايان عمر در نور پرفروغ قرآن ، زيبا زندگى مىكند ولى گاهى قرآن در فرودگاه آلودهاى مىنشيند و صاحب آن را نفرين مىكند كه در اين راستا ؛ رسول اللّه اعظم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 379 ، باب 29 ، حديث 4 ؛ أعلام الدين : 313 .
( 2 ) - الكافى : 1 / 20 ، حديث 13 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 207 ، باب 8 ، حديث 20292 .