أَنَّهُ قَدْ ذَهَبَ الْمُتَذَكِّرُونَ وَ بَقِىَ النّاسُونَ اوِ الْمُتَناسُونَ . « 1 »
خداوند احدى را به مانند اين قرآن پند نداده ، كه قرآن دستگيره استوار خدا و وسيلهء امين اوست ، در آن بهار دل و چشمههاى دانش است ، دل را به غير آن مايهء جلا نيست ، دريغا كه موعظه پذيران از قرآن از دنيا رفتند ، و فراموشكاران يا آنان كه خود را به فراموشى زدهاند ، ماندند .
جلوهء كرامت قرآنى را مىتوان در عمق آيات الهى يافت ؛ زيرا نزول آيات نورانى و رحيمانهء قرآن ، بر قلب پيامبر ، آن انسان كامل و خواندن آن با زبان آشناى مردم ، بر دلهاى خفته و خسته ، كرامتى بزرگ و رحمتى روح بخش بوده است .
از سوى ديگر حكمت و دانايى حق ايجاب مىكند كه نظام قانون مدارى با جهان آفرينش همسو و با آيندهء انسان همگام و با حيات بشرى و كمال جويى او همراه باشد تا به وسيلهء نسخهاى نورانى و كتابى كريم هدفمند گردد .
قرآن ويژگىهاى كريمانه خود را نسبت به انسان چنين بيان مىفرمايد :
كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ * فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُ * فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ * مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةِ * بِأَيْدِى سَفَرَةٍ * كِرَامِبَرَرَةٍ » « 2 »
اين چنين [ برخوردى شايسته ] نيست ، بىترديد اين آيات قرآن مايهء پند است . * پس هركه خواست از آن پند گيرد ، * در صحيفههايى است ارزشمند * بلند مرتبه و پاكيزه * در دست سفيرانى * بزرگوار و نيكوكار .
إِنَّهُ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ * فِى كِتبٍ مَّكْنُونٍ * لَّايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ * تَنزِيلٌ مّن رَّبّ الْعلَمِينَ » « 3 »
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 175 .
( 2 ) - عبس ( 80 ) : 11 - 16 .
( 3 ) - واقعه ( 56 ) : 77 - 80 .