بيناييش توهّم زا نمىشود و هرگز دچار بيمارى طغيان و خودبرترى نمىگردد و آن وجود رسول خدا صلى الله عليه و آله و عترت پاك اويند ، كسانى كه از يك نورند .
خداوند كريم خطاب به كافرانى كه دست از بيرق قرآن و اسلام مىكشند ، مىفرمايد :
وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنتُمْ تُتْلَى عَلَيْكُمْ ءَايتُ اللَّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُ وَمَن يَعْتَصِم بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِىَ إِلَى صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ » « 1 »
و چگونه كفر مىورزيد در حالى كه آيات خدا بر شما خوانده مىشود ، و پيامبر او در ميان شماست ؟ ! و هر كس به خدا تمسّك جويد ، قطعاً به راه راست هدايت شده است .
معارف قرآنى از امور محسوس و موهوم نبوده و نيز از امور اعتبارى و فرآوردهء دست بشرى نيست ، بلكه از امور وجودى و حقيقى است . يگانگى و دانش و قدرت خداوند بر هر چيزى احاطه دارد و حيات ازلى و ابدى او فناپذير نيست و نظير اين اوصاف حقيقى كه قرآن در الهيّات بيان مىكند جملگى از دسترس وهم و خيال و احساس دور است .
جالبتر اينكه حضرت سجّاد عليه السلام در اين فراز ، كلام نور را چنين تفسير مىفرمايد :
« نُورَ هُدىً لايُطْفَأُ عَنْ الشَّاهِدِينَ بُرْهانُهُ »
زيرا مطابق با فطرت اصيل انسانى است كه در آفرينش او نور توحيد نهادينه شده است . در هيچ زمان و مكانى دگرگونى و ناهمگونى نمىپذيرد و در افكار و دستان مردم دستخوش تحريف و تغيير نخواهد شد . از اين رو هر كه به آيات قرآن مجيد دست مىيابد ، مىبيند كه همان است كه در جان و فطرت او جاى دارد و حقيقت او
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 101 .