هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ » « 1 »
اى مردم ! يقيناً از سوى پروردگارتان براى شما پند وموعظهاى آمده ، و شفاست براى آنچه [ ازبيمارىهاى اعتقادى و اخلاقى ] در سينههاست ، و سراسر هدايت و رحمتى است براى مؤمنان .
در اين باره تفسير نمونه مىنويسد :
« در اين آيه چهار صفت براى قرآن بيان شده كه براى فهم بيشتر بايد نخست روى لغات آن تكيه كنيم .
وعظ و موعظه آن چنان كه در « المفردات » آمده است ، نهى آميخته به تهديد است ، ولى ظاهراً معنى موعظه وسيعتر از آن باشد ، همان گونه كه از « خليل » دانشمند معروف عرب در همان كتاب آمده است : موعظه عبارت از تذكّر دادن نيكىهاست كه توأم با رقّت قلب باشد ، در واقع هرگونه اندرزى كه در مخاطب تأثير بگذارد ، او را از بدىها بترساند و يا قلب او را متوجه نيكىها گرداند ، وعظ و موعظه ناميده مىشود .
البته مفهوم اين سخن آن نيست كه هر موعظهاى بايد تأثير داشته باشد بلكه منظور آن است كه در قلبهاى آماده بتواند چنين اثرى بگذارد .
منظور از شفا دادن بيمارى در دلها و يا به تعبير قرآن شفاى چيزى كه در سينههاست ، همان آلودگىهاى معنوى و روحانى است ، مانند بخل و كينه و حسد و جبن و شرك و نفاق و امثال اينها كه همه از بيمارىهاى روحى و معنوى است .
منظور از هدايت ، راهيابى به سوى مقصود يعنى تكامل و پيشرفت انسان در
هامش
( 1 ) - يونس ( 10 ) : 57 .