او اگر با نيتّى پاك ، و قلبى صاف تمام برنامههاى ظاهرى و باطنيش را هماهنگ با دستورهاى حضرت حق كند بدون ترديد تمام لحظات عمرش حتى لذّت برىهاى جسميش تبديل به عبادت مىشود ، و به خاطر آن مستحق اجر و مزد و بهشت عنبر سرشت مىگردد .
او بايد خود را در اين چند روزهء عمر مسافر بداند ، مسافرى كه بايد براى عيش ابد دنياى ديگر زاد و توشه بردارد ، زاد و توشهاى كه جز طاعت و عبادت و ايمان و اخلاق و خدمت به خلق خدا چيزى نيست .
او نبايد آن چنان به دنيا دل ببندد كه اين دلبستگى حجاب بين او و حضرت حق و عبادات و طاعات گردد ، و از اين رهگذر به شقاوت ابدى دچار شود .
او بايد كسب و كار و خانه و مسكن و لباس و غذا و درآمد و ثروت را به عنوان وسيلهء عبادت و بندگى نظر كند ، و از اين طريق بر ارزش و عظمت و كرامت خود بيفزايد .
او بايد آن چنان روحيهء ملكوتى و حالتى عرشى پيدا كند كه روى آوردن دنيا وى را خوشحال و مغرور و متكبر و خودبين نسازد ، و روى گرداندن دنيا او را دچار تأسف و غصه و بدبينى و جدائى از حق نكند كه اگر چنين شود دچار اخلاق قارونى شده و به عذاب خسف و غضب و سخط حق و آتش جهنم دچار گردد .
با كمك آيات قرآن ، و قلب صاف ، و روانى پاك ، و بصيرتى نافذ به نظام هستى بنگريد ، تا هر چيزى را بر وفق حكمت و مصلحت و عدالت خداوندى سرجايش ببينيد ، و حالتان حالى شود كه جلوات امور مادى خوشحالتان نكند و در اين صورت دچار خودباختگى و غرور شويد ، و پشت كردن دنيا گرفتار اندوه و غصه و رنجتان ننمايد ، تا دست روى دست گذاريد و از حركت به سوى قرب حق و لقاى حضرت دوست ، باز بمانيد .
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فَاتَكُمْ وَ لاتَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَ اللّهُ لايُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 97
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٩٧