وجه از آن استفاده حاصل نشود جز اجر و ثواب و قرائت و يا اگر نظر تعليم داشته باشيم با نكات بديعه و بيانيه و وجوه اعجاز آن و قدرى بالاتر جهات تاريخى و سبب نزول آيات و اوقات نزول و مكى و مدنى بودن آيات و سور و اختلاف قرائات و اختلاف مفسرين از عامه و خاصه ، و ديگر امور عرضيّه خارج از مقصد كه خود آنها موجب احتجاب از قرآن و غفلت از ذكر الهى است ، سروكار داريم .
خود حق مىفرمايد :
ذلِكَ الْكِتابُ لارَيْبَ فيهِ هُدىً لِلْمُتَّقينَ » « 1 »
در [ وحى بودن و حقّانيّت ] اين كتابِ [ با عظمت ] هيچ شكى نيست ؛ سراسرش براى پرهيزكارانْ هدايت است .
بالجمله ، مقصود ما از اين بيان نه انتقاد به قارى و تفاسير است ، چه كه هر يك از مفسرين زحمتهاى فراوان كشيده و رنجهاى بى پايان برده تاكتابى شريف فراهم آورده ، بلكه مقصود ما آن است كه راه استفاده از اين كتاب شريف را كه تنها كتاب سلوك الى اللَّه و يكتا كتاب تهذيب نفوس و آداب و سنن الهيه است ، وبزرگتر وسيلهء رابطه بين خالق و خلق وعروة الوثقى و حبل المتين تمسّك به عزّ ربوبيت است بايد به روى مردم مفتوح نمود .
علما و مفسرين تفاسير فارسى و عربى بنويسند ، و مقصود آنها بيان تعاليم و دستورهاى عرفانى و اخلاقى و بيان كيفيت ربط مخلوق به خالق و بيان هجرت از دارالغرور به دار السّرور و الخلود باشد . » « 2 »
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 2 .
( 2 ) - آداب الصّلاة ، امام خمينى : 206 .