از اين جهت در كتاب ، دعوت به آن بسيار است ، و در احاديث شريفه و اخبار نيز خصوصيات و تفاصيل آنها به حد وافر است ، و تصانيف علماى شريعت در اين قسمت بيشتر و بالاتر از ساير قسمت هاست .
و يكى ديگر از مطالب قرآن شريف احوال معاد و براهين بر اثبات آن و كيفيت عذاب و عقاب و ثواب آن و تفاصيل جنّت و نار و تعذيب و تنعيم است و در اين قسمت حالات اهل سعادت و درجات آنها از اهل معرفت و مقربين و از اهل رياضت و سالكين ، و از اهل عبادت و ناسكين ، و همين طور حالات و درجات اهل شقاوت از كفار و محجوبين و جاحدين و منافقين و اهل معصيت و فاسقين مذكور است .
اكنون كه مقاصد و مطالب اين صحيفهء الهى را دانستى ، يك مطلب مهمى را بايد در نظر بگيرى كه باتوجه به آن راه استفاده از كتاب شريف بر تو باز شود ، و ابواب معارف و حكم بر قلبت مفتوح گردد ، و آن اين كه به كتاب شريف الهى نظر تعليم داشته باشى و آن را كتاب تعليم و افاده بدانى ، و خود را موظّف به تعليم و استفاده از آن دانسته براى تحقق معارف اين كتاب خود را تسليم آن كنى .
مقصود ما از تعليم و تعلّم و افاده و استفاده آن نيست كه جهات ادبيت و نحو و صرف را از آن تعليم بگيرى ، يا حيث فصاحت و بلاغت و نكات بيانيه و بديعيه را از آن فراگيرى ، يا در قصص و حكايات آن به نظر تاريخى و اطلاع بر امم سابقه بنگرى ، هيچ يك از اينها داخل در مقاصد قرآن نيست و از منظور اصلى كتاب الهى به مراحلى دور است ، و اين كه استفادهء ما از اين كتاب بزرگ بسيار كم است براى همين است كه يا به آن نظر تعليم و تعلم نداريم ، چنانچه غالباً اينطوريم ، قرائت قرآن مىكنيم براى ثواب و اجر ، لهذا جز به جهت تجويد آن اعتنائى نداريم ، مىخواهيم قرآن را صحيح بخوانيم كه ثواب به ما عنايت شود ، و در همين حد واقف مىشويم و به همين امر قناعت مىكنيم ، لذا چهل سال قرآن شريف را مىخوانيم و به هيچ
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 76
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٧٦