مىكنند و درون او را شفا مىبخشند .
حضرت على عليه السلام در وصف رسالت حضرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
طَبيبٌ دَوَّارٌ بِطِبِّهِ قَدْ احْكَمَ مَراهِمَهُ وَ احْمى مَواسِمَهُ ، يَضَعُ مِنْ ذلِكَ حَيْثُ الْحاجَةُ الَيْهِ ، مِنْ قُلُوبٍ عُمْىٍ وَ آذانٍ صُمٍّ وَ الْسِنَةٍ بُكْمٍ . مُتَتَبِّعٌ بِداوئِهِ مَواضِعَ الْغَفْلَةِ وَ مَواطِنَ الْحَيْرَةِ . « 1 »
طبيبى است كه همراه با طبّش در ميان مردم مىگردد ، مرهمهايش را محكم و آماده ساخته ، و ابزارهايش را براى سوزاندن زخمها داغ نموده ، تا هر جا لازم باشد ، در زمينهء دلهاى كور ، و گوشهاى كر ، و زبانهاى لال به كار گيرد .
دارو به دست به دنبال علاج بيمارىهاى غفلت و دردهاى حيرت است .
مبتلايان به بيمارىهاى اخلاقى با مراجعه به مربيان الهى مىتوانند جان عزيز خود را در مسير انوار شفا دهنده و نفسهاى قدسى قرار دهند تا به نفس مطمئنه برسند و هر كه از اين نسيمهاى شفابخش دورى گزيند ، به مرض قلب و نفاق گرفتار مىگردد كه به تدريج سلامتى جسم او هم به خطر مىافتد .
آن گاه كه حضرت سجّاد عليه السلام مىفرمايد : مرا به كار محكم و يقينى خودت درمان بنما ، شايد اشاره به دردها و رنجهايى باشد كه از حادثهء كربلا و اسارت و ناگوارىهاى سفر در روح و جسم ايشان باقى مانده است و يا بر اثر فشارهاى اجتماعى كه حكومت ستمگر بنىاميه پيش آورده ، خاطر مبارك حضرت را آزرده ساخته است ؛ پس حضرت درخواست درمان آن ناملايمات را مىنمايد .
كدام بيمارى و رنجى براى امام معصوم دردناكتر از تهمتها و اهانتهايى است كه به مقام عصمت و طهارت وارد گرديد و حقيقت آنان را نازيبا جلوه داد . امّا وجود شريف آنان در رفتار با ديگران همچو طبيبى حاذق بود كه همگان از كوچك و
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 107 .