بركت و انفاق در اموال
اصل سلامت ، در نزد خداوند براى مؤمن و كافر در دنيا و آخرت يكسان است يعنى بدون سلامت و رضايت الهى ، سعادت محال است .
اين مسأله از مهمترين اصول اعتقادى است كه سعادت آخرت در سلامت دنياست و هر گاه انسان سلامتى روانى و اخلاقى و شغلى نداشته باشد ، نمىتواند مؤمن باشد ؛ زيرا با سلامت ، عشق و معرفت حاصل مىشود و در ظرف شناخت نيز شناخت حقيقت توحيد به دست مىآيد كه زمينهساز سعادت اخروى مىشود .
پس شناخت حق با سلامت نفس و روح گره خورده است تا ايمان و تسليم به درجات كمال برسد .
مشكل اساسى يك جامعهء بيمار نيز كمبود سلامت است و بروز بيمارىهاى اخلاقى و شخصيتى و آسيبهاى اجتماعى برگرفته از پايين بودن سطح سلامت و ايمان و بنيانهاى اعتقادى مردم است ؛ زيرا هر چه مردم از سرچشمههاى وحى و كمال دور شوند ، امنيّت و سلامتى در همهء زمينهها دچار تزلزل و ترديد مىشود ، در نتيجه جوامع بشرى گرفتار سقوط و انحراف عميق مىشوند ؛ بنابراين بايد با تفكر و دورانديشى ، خود و جامعهء پيرامون خود را از آسيبها نگه داشت و ارزشهاى و بركتها را ترويج نمود .
امام باقر عليه السلام در اين زمينه در وصيت خويش به جابر بن يزيد جعفى مىفرمايد :
وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لا عِلْمَ كَطَلَبِ السَّلامَةِ وَ لا سَلامَةَ كَسَلامَةِ الْقَلْبِ . « 1 »
بدان كه هيچ دانشى چون طلب سلامتى نيست و هيچ سلامتى مانند سلامت دل نمىباشد .
بايد در بهرهء اموال و دارايىها نيز سلامتى ايجاد كرد تا در متن زندگى بركتها و
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 164 ، باب 22 ، حديث 1 ؛ تحف العقول : 286 .