روشهاى تربيتى فرزندان در اصلاح و راهنمايى به سوى نيكوكارى و سعادت ، نقش بسزايى دارد .
خانواده ، نخستين كانون تربيت فرزند و معمار اول شخصيت اوست ، در همين مدرسهء بزرگ پرورشى است كه فرزندان به تدريج از رفتارهاى پدر و مادر الگوبردارى مىكنند . كودكان تا سنين قبل از آموزش رسمى مدرسه ، مقلد پدر و مادرند و مطابق اصل همانند سازى رفتار و گفتار و افكار ، خود را شبيه آنان مىسازند .
از آن جا كه كودكان مطابق فطرت الهى ، خداپرست و درست كردار به دنيا آمدهاند ؛ اگر در محيط زندگى هم پاك و شايسته تربيت شوند ، به درجههاى سعادت و نيك سرانجامى خواهند رسيد .
توجّه والدين به كودكان از جهت محبت و دوست داشتن ، وفاى به عهد ، رعايت حق و عدالت ، احترام به شخصيت ، مشاوره و همزبانى ، بازى و همراهى و دعا در حق فرزندان ، موجب رشد و شادابى و صلاح آنان مىشود و آنان را از دامهايى كه شياطين در پيش رويشان گستردهاند ، نجات مىدهد .
امام صادق عليه السلام فرمود : پدرم مرا به سه چيز تربيت كرد و فرمود :
پسرم ! هر كه با دوست بد همنشينى كند سالم نمىماند . و هر كه گفتار خود را مهار نكند پشيمان مىگردد و هر كه به جاهاى بد درآيد ؛ آماج تهمت و بدگمانى قرار گيرد . « 1 » از اين رو حضرت على عليه السلام مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 261 ، باب 23 ، ذيل حديث 108 ؛ تحف العقول : 376 .