يَنْبَغِى لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ دُعاؤُهُ فِى الرَّخاءِ نَحْواً مِنْ دُعائِهِ فِى الشِّدَّةِ . « 1 »
سزاوار است كه مؤمن در هنگام خوشى و آسايش به مانند زمان سختى و گرفتارى دعا كند .
حضرت حق تعالى به داود عليه السلام وحى فرمود :
مرادر روزهاى شادى و سرخوشى ياد كن تا من در روزهاى درماندگى و سرافكندگى ، دعايت را اجابت كنم . « 2 » امام صادق عليه السلام در باب پيش دستى در دعا كردن مىفرمايد :
إِنَّ الدُّعاءَ فِى الرَّخاءِ يَسْتَخْرِجُ الْحَوائِجَ فِى الْبَلاءِ . « 3 »
دعا در حال راحتى و آسودگى ، نيازمندىهاى حال بلا را برآورده مىسازد .
بايد در هر حال صداى خوانندهء حق براى خداوند آشنا باشد تا در وقت قبولى در را باز نمايد .
امام سجّاد عليه السلام در مناجات خويش زمزمه مىفرمايد :
مرا از آنان قرار مده كه خوشى سرمستشان مىكند و بلا و گرفتارى از پايشان در مىآورد . اينان فقط زمانى تو را مىخوانند كه گرفتار شوند و تنها هنگامى به ياد تو مىافتند كه به مصيبتى سخت گرفتار آيند در اين هنگام در برابر تو به خاك مىافتند و دست خواهش به سويت برمىدارند . « 4 »
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 488 ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 90 / 367 ، باب 24 ، حديث 1 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 14 / 37 ، باب 3 ، حديث 15 .
( 3 ) - الكافى : 2 / 472 ، حديث 3 ؛ بحار الأنوار : 90 / 339 ، باب 20 ، حديث 12 .
( 4 ) - بحار الأنوار : 91 / 130 ، باب 32 ، حديث 19 .