زهد بيرون رفتن نفس از شيرينى لذتهاى جسمى و متاع دنيوى است ، و حقيقت آن خارج كردن عشق غير خدا از دل است .
حضرت زين العابدين عليه السلام فرمود :
الا وَانَّ الزُّهْدَ فِى آيَةٍ مِنْ كِتابِ اللّهِ :
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فَاتَكُمْ وَ لاتَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ » « 1 » . « 2 »
آگاه باشيد كه زهد در يك آيهء قرآن بيان شده است و آن اين كه : از آنچه از دست شما رفت متأسف و ناراحت نشويد ، و به آنچه كه نزد شما مىآيد خوشحال نگرديد .
حضرت باقر عليه السلام مىفرمايد :
عَجِبْتُ لِمَنْ يَحْتَمِى مِنَ الطَّعامِ مَخافَةَ الدّاءِ ، كَيْفَ لا يَحْتَمِى مِنَ الذُّنُوبِ مَخافَةَ النّارِ . « 3 »
در عجبم از كسى كه به خاطر مرض از غذا خوددارى مىكند ، ولى از ترس عذاب از گناه خوددارى نمىكند .
3 - نور باطن
عشق ورزيدن به حق ، اجراى دستورهاى حضرت او ، توجّه قلبى و عملى به نبوت انبيا و امامت امامان ، آراستگى به حسنات اخلاقى ، عبادت با حال ، خدمت به خلق الهى ، دورى از محرمات ، تقوا و پرهيزكارى ، همه و همه باعث تجلّى نور بينش و بصيرت در باطن انسان است ، نورى كه همچون پيامبر راه را از چاه
هامش
( 1 ) - حديد ( 57 ) : 23 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 136 ، باب 21 ؛ الكافى : 2 / 128 ، حديث 4 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 70 / 347 ، باب 137 ، حديث 34 ؛ كشف الغمّة : 2 / 107 .