و شما را در آن اختيارى نيست ] بر آنچه از دست شما رفت ، تأسف نخوريد ، و بر آنچه به شما عطا كرده است ، شادمان و دلخوش نشويد .
الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمْ يَلْبِسُواْ إِيمنَهُم بِظُلْمٍ أُوْلئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ » « 1 »
كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را به ستمى [ چون شرك ] نياميختند ، ايمنى [ از عذاب ] براى آنان است ، و آنان راه يافتگانند .
و يا :
الا بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » « 2 »
دلهايشان به ياد خدا آرام مىگيرد .
اولياى الهى آن چنان غرق صفات جمال و جلال او هستند و آن چنان محو مشاهدهء ذات پاك او مىباشند كه غير او را به دست فراموشى مىسپرند .
روشن است در غم و اندوه و ترس و وحشت نياز به تصور از دست دادن چيزى و يا مواجههء با دشمن و موجود خطرناكى وجود دارد ، كسى كه غير خدا در دل او نمىگنجد و به غير او نمىانديشد و جز او را در روح خود پذيرا نمىشود ، چگونه ممكن است غم و اندوه وترس و وحشتى داشته باشد .
از آنچه گفتيم اين حقيقت نيز آشكار شد كه منظور غمهاى مادى و ترسهاى دنيوى است ، و گرنه دوستان خدا وجودشان از خوف او مالامال است ، ترس از عدم انجام وظايف و مسئوليتها ، و اندوه بر آنچه از موفقيتها از آنان فوت شده ، كه اين ترس و اندوه جنبهء معنوى دارد و مايهء تكامل وجود انسان و ترقّى اوست ، به عكس ترس و اندوههاى مادى كه مايهء انحطاط و تنزل است .
هامش
( 1 ) - انعام ( 6 ) : 82 .
( 2 ) - رعد ( 13 ) : 28 .