1 - پرده پوشى حضرت حق برگناه بندگان
رازدارى و پرده پوشى و ستّاريت و غفّاريت حضرت حق بسيار در قرآن مجيد و روايات و دعاها آمده است .
انسان گناه مىكند ، مرتكب معصيت واشتباه و خطا مىگردد ، از اوامر حضرت محبوب سرپيچى مىكند ، به محرمات و نواهى الهيه خود را آلوده مىسازد ، بى حيايى و بى شرمى را به اعلا مرتبه مىرساند ، روزى حق را مىخورد و در كمال جسارت و پررويى با حضرت او به مخالفت بر مىخيزد ، عدل و انصاف و عقل و وجدان حكم مىكنند كه حضرت زمينهاى فراهم آورد ، تا آبروى گناهكار در بين اقوام و نزديكان و مردم كوچه و بازار بريزد ، اما مسئله برخورد پروردگار با بنده گنهكار به طور كامل بر عكس اين برنامه است .
تا جايى كه عبد با دست خودش در ميان مردم نسبت به آبرو و شخصيّتش پرده درى نكند ، محال است حضرت ربّ العزه نسبت به او پرده درى كند و به آبرويش لطمه بزند .
به خصوص كه عبد از ايمان و اخلاق هم برخوردار باشد و از اين كه آبرويش بريزد واهمه و ترس داشته و در مقام خوف و خشيت به سر برد .
لغت شناسان عرب ، در توضيح لغت « غفر » آن را به معناى پوشاندن و مستور داشتن معنا كردهاند ، روى اين حساب ، مىتوان صفت غافر را درحضرت حق به معناى ساتر و پوشاننده دانست .
راغب در مفردات مىنويسد :
اغْفِرُوا هذَا الْامْرَ بِغُفْرَتِهِ اىْ اسْتُرُوهُ بِما يَجِبُ انْ يُسْتَرَ بِهِ . « 1 »
آنگونه كه واجب است و بايستى پوشيده شود او را مستور دار .
هامش
( 1 ) - المفردات ، راغب اصفهانى : ماده « غفر » .