و چه بسيار از شهرهايى كه [ اهلش ] ستمكار بودند ، درهم شكستيم ، و پس از آنان قومى ديگرپديد آورديم . * پس هنگامى كه عذاب ما را احساس كردند ، ناگهان از آن مىگريختند . * [ از روى استهزا و تحقير به آنان گفتند : ] فرار نكنيد ، و به سوى زندگى مرفّهى كه در آن نازپرورده [ و مغرور ] بوديد و خانههايتان بازگرديد تا [ بار ديگر به وسيله تهيدستان و مستمندان ] از شما درخواست كمك شود [ و شما آنان را با كبر و نخوت برانيد . ] * [ با ديدن عذاب فرياد برداشتند و ] گفتند : اى واى بر ما كه ما قطعاً ستمكار بوديم ! * پس همواره سخنشان همين بود تا آن كه آنان را ريشهكن و خاموش ساختيم .
14 - ستمگران در روز قيامت
ستمگران در روز قيامت از حضرت حق نجات از جهنّم مىخواهند ولى به آنان پاسخ داده نمىشود :
وَأَنذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُّجِبْ دَعْوَتَكَ وَنَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَوَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُم مِن قَبْلُ مَا لَكُم مِن زَوَالٍ » « 1 »
و مردم را از روزى كه عذاب به سويشان مىآيد ، هشدار ده . پس كسانى كه ستم ورزيدهاند ، مىگويند : پروردگارا ! ما را تا [ سرآمدى نزديك و ] مدتى كوتاه مهلت ده تا دعوتت را اجابت كنيم ، و از پيامبرانت پيروى نماييم . [ ولى به آنان گويند : ] شما نبوديد كه پيش از اين سوگند ياد مىكرديد كه هرگز براى شما زوال و فنايى نيست ؟ !
هامش
( 1 ) - ابراهيم ( 14 ) : 44 .