را از نگاه بزرگى انداخته است .
بنابراين آنان كه اميد بخشش خداوند را دارند نبايد بر خطاها عادت كنند ؛ زيرا خداى مهربان هم صبرى دارد كه گاهى لبريز مىشود و مىفرمايد :
وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فحِشَةً أَوْظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ » « 1 »
و آنان كه چون كار زشتى مرتكب شوند يا بر خود ستم ورزند ، خدا را ياد كنند و براى گناهانشان آمرزش خواهند ؛ و چه كسى جز خدا گناهان را مىآمرزد ؟
و دانسته و آگاهانه بر آنچه مرتكب شدهاند ، پا فشارى نمىكنند .
امام باقر عليه السلام در تفسير آيهء فوق و مفهوم اصرار مىفرمايد :
اصرار بر گناه اين است كه بنده گناه كند و آمرزش نطلبد و در فكر توبه هم نباشد . پس اين پافشارى است . « 2 » زيرا اصرار بر گناه به معناى ايمن دانستن خويش از عذاب و كيفر خداوند است و تنها زيانكارانند كه خود را از مكر و مهلت خداوند محفوظ مىدانند .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
در شگفتم از كسى كه سختى انتقام خداوند را از خود مىداند و همچنان بر گناه اصرار مىورزد . « 3 » بنابراين حضرت نتيجه مىگيرد و مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 135 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 6 / 32 ، باب 20 ، حديث 40 ؛ تفسير العياشى : 1 / 198 ، حديث 144 .
( 3 ) - غرر الحكم : 166 ، حديث 3239 .