پروردگار سبحان مىپرسد : شكر چيست ؟ جواب مىشنود : مصرف كردن نعمت در جايى كه خواستهء خود من است .
وقتى انسان عاقل و بيدار ، سستى و تنبلى خويش را نسبت به اجراى اوامر الهيّه و سرعت خود را در آلوده شدن به محرّمات و تقصيرش را در برابر نعمتها براى شكر و سپاس حضرت دوست مىبيند ، از دعا و درخواست و عرض حاجت و نياز به پيشگاه پروردگار باز مىماند ، چرا كه بر اثر اين سه برنامه غرق خجالت و حياست .
سرشت طبيعى انسان اين است كه در برابر نيكى سپاسگزار باشد و اگر كسى بر خلاف سجيهء فطرى خود رفتار كند مورد سرزنش خردمندان قرار مىگيرد .
در اين باره امام حسن مجتبى عليه السلام مىفرمايد :
اللُّؤْمُ أَنْ لاتَشْكُرَ النِّعْمَةَ . « 1 »
پستى اين است كه انسان سپاسگزار نعمت نباشد .
امير المؤمنين على عليه السلام مىفرمايد :
نِعْمَةٌ لاتُشْكَرُ كَسَيِّئَةٍ لاتُغْفَرُ . « 2 »
نعمتى كه سپاسگزارى نشود مانند گناهى است كه آمرزيده نشود .
يعنى گناهكارى در زشتى و زيان ، آثارى دارد كه ناسپاسى همان وضعيت را داراست .
از اين رو رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله بسيار به اداى حق الهى اهميت داده و مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 105 ، باب 19 ، حديث 4 ؛ تحف العقول : 233 .
( 2 ) - غرر الحكم : 280 ، حديث 6212 .