خواهيم شد .
تفسيرى از آيهء نهم سورهء اعلى
صاحب كتاب پرتوى از قرآن مىنويسد :
« اين انسان است كه اگر چشم عقلش باز و بازتر نشد و دچار گمراهى و هواهاى نفسانى شد و استعدادها و قوايش خاموش و به هم پيچيده ماند و از قوانين حيات سرپيچى نمود ، گرفتار رنجها و سختىها مىشود و هرگونه انعكاس و برخورد اوضاع و حوادث با ديوارهاى نفس گرفته و انديشهء محدودش به صورت صاعقهء مرگ و آواى مصيبت نمودار مىشود و پيوسته در هر قدم و اقدامش ، سراب آب و زشتىها زيبا مىنمايد و چون به جلو تاخت جز رنج و آلام و خستگى چيزى برايش نمىماند .
و اگر با نور هدايت ، آفاق ديدش به مبادى و نهايات زندگى باز شد و با چنين ديدى هر چه را به جاى خود و با چشم حكمت بين و جمال آرا ديد و به قواى درونى خود پى برد و عقدههايش گشوده شد و ديوار انديشههاى محدودش از ميان رفت و خود را جزء عالَم و عالَم را كلّ خود دانست ، چنين انسانى استعدادهايش شكفته مىشود و ذهنش در پرتو هدايت ، همه چيز را چنان كه هست مىنگرد و قواى درونيش هماهنگ و نيرومند به حركت درمىآيد و بال و پرعقلش باز مىشود و آهنگ تسبيح سر مىدهد و پيوسته عقربهء هدايت را با هدفهاى عالى و عالىتر تطبيق مىنمايد . چنين انسانى در مسير بلند خود ، ديگر تاريكى و مانع و مشكلى نمىبيند و با جاذبهء حق و رشتههاى صفات ربوبى اوج مىگيرد و از بالا و كنار امواج مخالف و ابرهاى متراكم عبور مىنمايد و از مشاهدهء قدرت و نظم و حكمت و جمال مشهود - خلق و تسويه و تقدير و هدايت - به سوى اصل و از محدود به سوى سرچشمهء صفات و اسماى حسنى - به سوى درياى بيكران قدرت و حيات ، آسان