آن به طرف آفتاب عالمتاب ، اين منبع نور و انرژى قرار مىگيرد و روز روشن و مبصِر پديد مىآيد .
انسان به وقت روز ، وظيفه و مسؤوليت دارد براى به دست آوردن فضل حق و به چنگ آوردن وسايل لازم براى زندگى ، از طريق دامدارى ، كشاورزى ، صنعت ، هنر ، كار ، كارگرى ، تجارت و آنچه سبب رسيدن به رزق و روزى است به فعاليّت برخيزد .
اين فعاليّت و دنبال رزق و روزى رفتن كه به دستور حضرت محبوب انجام مىگيرد ، در صورتى كه به دور از حرص و بخل و بغى و تجاوز و پايمال كردن حقوق مردم باشد و پس از به دست آوردن در جهت صحيح براى خود و زن و فرزند و نيازمندان جامعه خرج شود ، عين عبادت و محض اطاعت از حضرت حق و مورّث ثوابهاى سنگين اخروى است .
اگر انسان به دستور حضرت حق در راه به دست آوردن رزق و روزى قدم بگذارد و به دستور حق در معاملات عمل كند و طبق خواستهء او خرج كند ، بدون شك دنيا و آخرت خود را آباد كرده است :
« نَيْلُ الْعاجِلِ مِنْ دُنْياهُمْ وَ دَرْكُ الآْجِلِ فى اخْراهُمْ »
دنيا و آخرت در كلام نراقى
فقيه بزرگ عارف عاشق ، ملّا مهدى نراقى مىفرمايد :
همهء آنچه انسان به آن ميل و رغبت دارد مذموم نيست ؛ زيرا آنچه آدمى در دنيا به آن ميل دارد اگر ثمره و نتيجهء آن بعد از مرگ برايش بماند ، يعنى دانش نافع و عمل صالح ، در حقيقت به آخرت متعلّق است و آن را به اين اعتبار دنيا نامند كه نزديك و در دسترس است . و هر يك از عالم و عابد از علم و عبادت خود لذّت مىبرد و حتى براى وى لذّت بخشترين چيزهاست ، اگر چه حظّ و بهرهاى زودرس