مىنمايد ، شياطين و دشمنانى كه تحمل اهل ايمان و كردار پسنديدهء آنان را نداشته و خود را در برابر موج ايمان مؤمنان نابودشدنى مىبينند ، از اين جهت دست به آزار و اذيت زده و تا سرحدّ از بين بردن اهل دل مىكوشند و انواع آزار و اذيت را متوجّه آنان مىنمايند ، ولى مكر و ظلم آنان به جايى نمىرسد و عاقبت گره مشكلات اهل ايمان به نفع دين و دنيا و آخرت آنان ، به دست عنايت حق گشوده مىشود .
لَتُبلَوُنَّ فى أمْوالِكُمْ وَ أنْفُسِكُمْ وَ لَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذينَ اوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ مِنَ الَّذينَ أشْرَكُوا أذىً كَثيراً وَ إنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا فَإنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الاْمُورِ » « 1 »
يقيناً در اموال و جانهايتان امتحان خواهيد شد ، و مسلماً از كسانى كه پيش از شما كتاب آسمانى به آنان داده شده و [ نيز ] از كسانى كه شرك آوردند ، سخنان رنج آور بسيارى خواهيد شنيد ، و اگر [ در برابر آزار اينان ] شكيبايى ورزيد و [ از تجاوز از حدود الهى ] بپرهيزيد [ سزاوارتر است . ] اين امورى است كه ملازمت بر آن از واجبات است .
به وقتى كه اهل ايمان ، با دستور خدا و گسترش اسلام ، از مكّه به مدينه هجرت كردند و از خانه و زندگى و كسب و تجارت خود دور شدند ، اموال و املاكشان به دست مشركان به غارت رفت و آنان كه دچار ظلم و ستم گشتند ، به انواع شكنجهها از آزارهاى بدنى و زبانى مبتلا شدند .
زمانى كه جمع اهل ايمان در مدينه به پيامبر پيوستند ، گرفتار آزار يهود و سرزنش و بدگويى بدزبانان و پس از مدّتى اندك دچار جنگ با مشركين كه پيروزى بر آنان اخلاص در عمل و نثار جان و مال مىطلبيد ، شدند و اين راه سخت كه پيچيده به انواع مكاره و مصايب و بلاها بود ، صبر و استقامت مىخواست و چارهاى جز
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 186 .