أَفَلَا تَذَكَّرُونَ » « 1 »
پس آيا كسى كه معبودش را هواى نفسش قرار داده ديدى ؟ و خدا او را از روى علم و آگاهى خود [ بر اين كه شايستهء هدايت نيست ] گمراه كرد ، و بر گوش و دلش مُهرِ [ تيره بختى ] نهاد ، و بر چشم [ دلش ] پردهاى قرار داده است ، پس چه كسى است كه بعد از خدا او را هدايت كند ؟ آيا متذكّر [ حقايق ] نمىشويد ؟
سكان دار حقيقى هدايت خداوندست كه ارادهء خود را به نتيجه مىرساند ، يعنى ارشاد و راهنمايى ، نشانهگيرى مطلوب همراه با لطف و محبت است چه به مقصود برسد يا نرسد ، ولى اين كه در واقع به هدف برسد به لطف حق تعالى است . پس آن كسى كه گمراه است شايستگى هدايت را نداشته و راه را گم كرده است ؛ زيرا او هواى نفس و مظاهر دنيا را خداى خود قرار داده و نشانههاى حقيقى از جمله قرآن و اهل بيت و ائمه عليهم السلام را ردّ كرده است و به جادهء باطل منحرف شده است .
كسى كه معبود خود را « هوا » قرار مىدهد ، زمينههاى راهيابى را از بين مىبرد و اندك اندك در سراشيبى گمراهى و هلاكت مىافتد .
همان گونه كه در ابتداى سورهء جن خداوند به اين نكته اهميّت داده و به پيامبرش در مورد جن و شنيدن آيات قرآن مىفرمايد كه :
قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مّنَ الْجِنّ فَقَالُواْ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًا * يَهْدِى إِلَى الرُّشْدِ فَامَنَّا بِهِ وَ لَن نُّشْرِكَ بِرَبّنَآ أَحَدًا » « 2 »
بگو : به من وحى شده كه گروهى از جنّ [ به قرآن ] گوش دادند و گفتند :
همانا ما قرآن شگفت آورى شنيديم ، * كه به سوى راه راست هدايت مىكند ،
هامش
( 1 ) - جاثيه ( 45 ) : 23 .
( 2 ) - جن ( 72 ) : 1 - 2 .