[ « 14 » اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاجْعَلْ سَلَامَةَ قُلُوبِنَا فِي ذِكْرِ عَظَمَتِكَ وَفَرَاغَ أَبْدَانِنَا فِي شُكْرِ نِعْمَتِكَ وانْطِلَاقَ أَلْسِنَتِنَا فِي وَصْفِ مِنَّتِكَ ]
خدايا ! بر محمد و آلش درود فرست ، و سلامت دلهاى ما را در ياد بزرگيت ، و آسايش بدنهايمان را در شكر نعمتت و گشوده شدن زبانمان را در وصف عطايت قرار ده .
سلامت دل در ياد خداوند
امام سجاد عليه السلام در اين فراز « وَاجْعَلْ سَلامَةَ قُلوبِنا فى ذِكْرِ عَظَمَتِكَ » ، سلامتى دل را در يادآورى بزرگى خدا ؛ از عنايات رحمانى مىداند كه جايگزين آرزوهاى خيالى و وساوس شيطانى و غفلتها قرار دهد .
نفس ناطقهء انسان يا ذاكر است يا غافل ، تنبّه و غفلت به مانند نطق شالوده و حقيقت انسان است . اگر حقيقت آدمى ، تنبه ، تذكر و بيدارى ، نور و روشنايى باشد ، منبع همهء كمالات الهى و انسانى مىشود ولى اگر شاكلهء وى غفلت و بىخبرى از خدا باشد ، تا مرتبهء حيوانات بلكه پايينتر از آن تنزل مىكند و سرچشمهء همه شرور و آفات مىشود .
ذاكر بودن يعنى نفس ناطقه يا قلب در ذكر فعليت داشته باشد و اين گونه نباشد كه در وقت حركت ، ذاكر نباشد و تنها در نماز ذاكر باشد انسان بايد كارى كند كه ذاكر هميشگى باشد ؛ چرا كه ذكر غير حق اگر چه براى يك لحظه ، غفلت است . پس اگر