[ وَاحْجُبْنَا عَنِ الْإِلْحَادِ فِي عَظَمَتِكَ ]
الهى ! ما را كه در برابر عجايب عظمت تو و آفريده هايت چشم باز ، فطرت آزاد ، عقل فعّال و قلب گيرنده داريم ، از ستم و الحاد در برابر عظمتت بازدار .
2 - انحراف در اعتقاد به عظمت
الهى ! كدام ستم بالاتر از اين است كه حق روشن و عظمت معلوم را كه چون خورشيد وسط روز از افق اسما و صفاتت طلوع دارد منكر شويم ، و از شگفتىها و عجايب مخلوقاتت كه هر يك در جاى خود نشانگر عظمت و بزرگى تو هستند ، غفلت ورزيم !
الهى ! كدام ظلم بالاتر از اين كه به جاى فرمان بردن از احكام ودستورهايت كه دل را مستعد پذيرش انوارت مىنمايد ، به گردونهء معاصى و ناپاكىها و آلودگىها درافتيم و به درياى پرطوفان شهوات غرق گشته و از صعود به مقام قرب و وصل بازمانيم !
الهى ! آنان كه محجوب از عظمت تو هستند ، بالاترين جرم و گناهشان اين است كه عقل عنايت شدهء تو را تعطيل كرده و به دامن جهل و جهالت توسّل جستهاند .
محبوبا ! آنان كه محجوب از تماشاى تو هستند ، به مرض كبر و خودخواهى و غرور و عُجب دچارند .
الهى ! ملحدان نسبت به عظمت تو ، در كمال بى شرمى و بى حيايى ، خود را ميزان سنجش واقعيتها گرفته و آنچه را با خودشان مطابق و همگون نمىبينند