نزديك افزايش مىيابد .
نامبرده سپس به بررسى اين سرعت در كهكشانهاى ابرسنبله ، واكليل و شجاع و غير آن پرداخته و بعد از محاسبه سرعتهاى عجيب و سرسام آورى را در اين مسأله ارائه مىدهد .
جان آلدر مىگويد :
جديدترين و دقيقترين اندازهگيرىها در طول امواجى كه از ستارگان پخش مىشود ، پرده از روى يك حقيقت عجيب و حيرت آور برداشته ، يعنى نشان داده است ، مجموعهء ستارگانى كه جهان از آنها تشكيل مىيابد پيوسته با سرعتى زياد از يك مركز دور مىشوند و هر قدر فاصلهء آنها از اين مركز بيشتر باشد ، بر سرعت سير آنها افزوده مىگردد . مثل اين است كه زمانى كليهء ستارگان در اين مركز مجتمع بودهاند و بعد از آن از هم پاشيده و مجموعهء ستارگان بزرگى از آنها جدا و به سرعت به هر طرف روانه مىشوند . دانشمندان از اين موضوع چنين استفاده كردهاند كه جهان داراى نقطهء شروعى بوده است .
ژرژ گاموف در كتاب « آفرينش جهان » در اين زمينه چنين مىگويد :
فضاى جهان كه از ميلياردها كهكشان تشكيل يافته در يك حالت انبساط سريع است . حقيقت اين است كه جهان ما در حال سكون نيست بلكه انبساط آن مسلّم است .
پى بردن به اين كه جهان ما در حال انبساط است كليد اصلى را براى گنجينهء معمّاى جهانشناسى مهيّا مىكند ، زيرا اگر اكنون جهان در حال انبساط باشد لازم مىآيد كه زمانى در حال انقباض بسيار شديدى بوده است .
جالب توجه اين كه تعبير به إنّا لَمُوسِعُونَ ( ما گسترش دهندگانيم ) با استفاده از جملهء اسميّه و اسم فاعل ، دليل بر تداوم اين موضوع است و نشان مىدهد كه اين گسترش همواره وجود داشته و همچنان ادامه دارد و اين درست همان چيزى است كه امروز به آن رسيدهاند كه تمام كرات آسمانى و كهكشانها در آغاز در مركز
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 184
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٨٤