عجايب آسمانها و زمين
« نور ستارهء ماكيان يازده سال نورى طول مىكشد تا به ما برسد ، يعنى فاصله مىشود :
متر 000 / 1000 * 000 ، 300 * 60 * 60 * 24 * 365 * 11
ستارهء ابط الجوزا سيصد سال نورى از ما دور است و چهل مليون ( 000 ، 000 ، 40 ) بار از خورشيد بزرگتر است و 3600 بار با حرارتتر و فروزانتر از خورشيد است :
متر 000 / 1000 * 000 ، 300 * 60 * 60 * 24 * 365 * 300
در صورت فلكى ستارهاى است كه به حرف نمايش داده مىشود و 000 ، 400 بار از خورشيد روشنتر است ، و قطر ستارهء ميزا در صورت فلكى فيطس چهار صد بار بزرگتر از خورشيد است .
بيشتر كهكشانهايى كه با تلسكوب رصد خانهء مونت ويلسن ديده شدهاند در فاصلهء 500 مليون سال نورى هستند و ما تازه آنها را در حال حاضر در وضعى مىبينيم كه 500 مليون سال قبل داشتهاند .
فاصلهء دو كهكشان متجاوز از دو مليون سال نورى است و در افق جهان تا جايى كه ديده مىشود متجاوز از صد مليون كهكشان مجزّا وجود دارد !
پرلمن در كتاب « شناخت نجوم » مىنويسد :
واحدهاى طول زمينى به درد فواصل سماوى نمىخورند . ستاره شناسان از واحدهاى به مراتب بزرگتر مدد مىجويند .
براى اندازهگيرى فواصل در حدود منظومهء شمسى ، آنها فاصلهء متوسط زمين از خورشيد را كه 000 ، 500 ، 149 كيلومتر است واحد مىگيرند ، امّا چون نوبت بخش فواصل بين خورشيد ما و ساير خورشيدها فرا مىرسد واحدى كه بدان اشاره شد نيز بسيار كوچك است .
مثلًا فاصلهء ما تا نزديكترين ستاره ، ستارهء پروكسيما در صورت فلكى قنطورس را كه ستارهاى سرخ رنگ و از قدر يازدهم است و تقريباً چسبيده به ستارهء روشن آلفاى قنطورس مىباشد با 000 ، 260 برابر چنين واحدى مىتوان بيان كرد يعنى واحد :