در خطبهء 49 « نهج البلاغه » حضرت مولى الموحّدين عليه السلام آمده :
ستايش خداوندى را ، كه به همهء امور پنهانى داناست ، و نشانههاى آشكار بر وجودش دلالت دارد ، و به ديدهء بينا درنيايد . چشمى كه او را نديده انكارش نمىكند ، و دل كسى كه وجودش را باور كرده به كُنه ذاتش نمىرسد . در برترى از همه چيز پيش گرفته ، و چيزى از او برتر نيست ، به هر چيزى نزديك است و چيزى نزديكتر از او نيست . نه برترى مقامش او را از مخلوقات دور نموده ، و نه نزديكى او به موجودات موجب مساوى بودنش با آنها در مكان گشته . عقلها را بر بيان حدود صفتش آگاه نكرده ، و آنها را از معرفت لازم در بارهء وجودش باز نداشته . او خدايى است كه آثار هستى اقرار قلبى منكرش را گواهى مىدهد . خدا از آنچه تشبيه كنندگانش به موجودات مىگويند و از اوهام منكراتش بسى بالاتر است .
در خطبهء 64 مىفرمايد :
موجودات را نه براى تقويت سلطنت خود آفريد ، و نه به خاطر ترس از حوادث روزگار ، و نه براى كمك گرفتن در دفع همتاى پرخاشگر ، و نه براى به دست آوردن نيرو براى پيكار با شريك پر نخوت و مخالف گردنكش ، بلكه همهء آفريدهها پرورده شده و بندگانى ذليل و خوارند . در اشيا حلول ننموده تا گفته شود خدا در آنهاست . آفريدن موجودات و تدبير وضع آنان او را خسته و درمانده نكرده ، و نسبت به آنچه آفريده عجزى به او دست نداده ، و در آنچه حكم داده و مقدّر نموده اشتباهى بر او وارد نگشته ، بلكه كارش كارى است استوار ، و علمى است محكم ، و امرى است قطعى . بندگان با وجود خشمش به او اميدوار ، و با وجود نعمتهايش از او هراسانند .
در خطبهء 82 مىفرمايد :
ستايش خدا را كه به قدرتش از همه چيز برتر ، و به احسانش به همه چيز
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 140
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٤٠