7 - نجات از جهنّم و قرار گرفتن در بهشت عنبر سرشت
عالم حيات و زندگى همچون كاروانى است كه از جهان عدم به حركت درآمده و در مسير بى انتهاى خود به سوى بىنهايت كه ذات پاك خداست پيش مىرود ، هر چند مخلوقات محدودند و محدود هرگز بىنهايت نخواهد شد ولى سير او به سوى تكامل نيز متوقّف نمىگردد ، حتى پس از قيام قيامت باز اين سير تكاملى ادامه مىيابد .
و از آنجا كه آغاز اين حركت از ناحيهء پروردگار شروع شده و نخستين جرقهء حيات از او پديد آمده و اين حركت تكاملى نيز به سوى او است ، تعبير رجوع و بازگشت شده است .
حضرت حق مىفرمايد :
إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا إِنَّهُ يَبْدَؤُاْ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ لِيَجْزِىَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصلِحتِ بِالْقِسْطِ وَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مّنْ حَمِيمٍ وَ عَذَابٌ أَلِيمُ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ » « 1 »
بازگشت همهء شما فقط به سوى اوست . [ خدا شما را وعده داد ] وعدهاى حق وثابت ؛ بىترديد اوست كه جهان آفرينش را مىآفريند ، سپس آن را [ به قيامت ] بازمىگرداند تا كسانى كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته انجام دادهاند ، به عدالت و انصاف پاداش دهد ، و براى كسانى كه كافر شدند به كيفر كفرى كه همواره مىورزيدند ، شربتى از آب بسيار جوشان و عذابى دردناك است .
در آيهء ديگر كوشش و تلاش نيكوكاران را تشبيه به يك مسابقهء معنوى كرده كه
هامش
( 1 ) - يونس ( 10 ) : 4 .