و بىترديد خدا در [ جنگِ ] بدر شما را يارى داد ، در حالى كه [ از نظر ساز و برگ جنگى و شمار نفرات نسبت به دشمن ] ناتوان بوديد .
تفسير نمونه در شأن نزول آيهء فوق مىنويسد :
« پس از پايان جنگ احد مشركان به سرعت به سوى مكه بازگشتند ولى در اثناى راه اين فكر براى آنها پيدا شد كه چرا پيروزى خود را ناقص گذاردند ؟ چه بهتر كه به مدينه بازگردند و شهر را غارت كنند و مسلمانان را در هم بكوبند و اگر محمد صلى الله عليه و آله هم زنده باشد به قتل برسانند و براى هميشه فكر آنها از ناحيه اسلام و مسلمين راحت شود به همين جهت فرمان بازگشت صادر شد و در حقيقت اين خطرناكتر از مرحلهء جنگ احد بود ؛ زيرا مسلمانان به قدر كافى كشته و زخمى داده بودند و طبعاً هيچگونه آمادگى در آن حال براى تجديد جنگ در آنها نبود و به عكس دشمن با روحيهء نيرومندى مىتوانست اين بار جنگ را از سر گيرد و نتيجهء نهايى آن را پيشبينى كند اين خبر به زودى به پيامبر رسيد و اگر شهامت فوق العاده و ابتكار بىنظير او كه از وحى آسمانى مايه مىگرفت نبود شايد تاريخ اسلام در همانجا پايان مىيافت .
آيات فوق دربارهء اين مرحلهء حساس نازل گرديده است و به تقويت روحيه مسلمانان پرداخته و به دنبال آن يك فرمان عمومى از ناحيه پيامبر براى حركت به سوى مشركان داده شده و حتى مجروحان جنگ احد كه در ميان آنها امام على عليه السلام بيش از شصت زخم بر تن داشت آماده پيكار با دشمن شدند و از مدينه حركت كردند .
اين خبر به گوش سران قريش رسيد و از اين روحيّهء عجيب مسلمانان سخت به وحشت افتادند ، آنها فكر مىكردند شايد جمعيت تازه نفسى از مدينه به مسلمانان
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 51
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٥١