برخورد متعصّابه با حافظ ابن عقده
حافظ ابن عقده ابوالعبّاس احمد بن محمّد بن سعيد همدانى متوفّى 333 قمرى از اكابر علماى اهل سنّت است ، علماى رجال از قبيل ذهبى و يافعى وى را توثيق نمودهاند و در حالات وى مىنويسند : سيصد هزار حديث با سندهاى آن از حفظ داشت . ولى چون در مجامع عمومى قرن چهارم هجرى در كوفه و بغداد مثالب و معايب بعضى از صحابهء مشهور را مىگفته او را رافضى خواندند و از نقل رواياتش خوددارى نمودند ، چنان كه ابن كثير و ذهبى و يافعى دربارهء او نوشتهاند :
إنَّ هذَا الشَّيْخَ كانَ يَجْلِسُ فى جامِعِ بَراثا و يُحَدِّثُ النّاسَ بِمَثالِبِ الشَّيْخَيْنِ ، وَلِذا تُرِكَتْ رِواياتُهُ وَإلّا فَلا كَلامَ لِأحَدٍ فى صِدْقِهِ وَثِقَتِهِ . « 1 »
اين شيخ در مسجد براثا مىنشست و معايب شيخين را براى مردم بازگو مىكرد ، براى همين خاطر روايات او را ترك نموده و از نقل احاديث او امتناع ورزيدهاند ، ورنه در صداقت و موثّق بودن او احدى شك ندارد .
ببينيد رجال شناسان بزرگ اهل سنّت وى را در حدّ اعلاى راستى و صداقت و وثاقت مىدانند ، امّا به خاطر حقگويىاش از نقل روايات او امتناع مىكنند . اين است تعصّب جاهلى و چشم پوشى از حق ، كه انسان به راستى و درستى و وثاقت و امانت كسى يقين داشته باشد ولى حرف او را باور نكند !
برخورد متعصّابه با طبرى
محمّد بن جرير طبرى زمانى كه در سنّ هشتاد و شش سالگى در سال 310 در بغداد از دنيا رفت ، به خاطر بيان بعضى از حقايق از ترس متعصّبين و خطر احتمالى جنازهاش را شبانه در خانهء خودش دفن كردند .
هامش
( 1 ) - نهاية الدرايه ، سيد حسن صدر : 523 ؛ ابوبكر بن ابى قحافه ، على خليلى : 329 .