آن است .
مقصود از ابراز نعمت ؛ به كارگيرى صحيح و مناسب آن در هدفى است كه نعمت دهنده در نظر گرفته است . و نيز ياد نعمت دهنده در زبان كه همان ستايش و تمجيد اوست .
راغب اصفهانى در تعريف شكر مىنويسد :
الشُّكْرُ تَصَوُّرُ النِّعْمَةِ وَإظْهارُها وَيُضادُّه الكُفْرُ وَهُوَ نِسْيانُ النِعْمَةِ وَسَتْرُها . « 1 »
شكر عبارت از ياد نعمت و ابراز آن است و مقابل آن كفر فراموشى نعمت و پوشاندن آن است .
مراحل شكر
شكر سه مرحله دارد :
شكر قلبى كه تصوير و ياد نعمت در ذهن و دل است .
شكر زبانى كه ستايش زبانى نعمت دهنده است .
شكر اعضا و جوارح كه انسان در برابر حدود نعمت و بهرهبردارى مناسب و شايسته از آنها واكنش نيك انجام دهد .
امام صادق عليه السلام به راوى فرمود :
احْسِنُوا جَوارَ النِّعَمِ ، قُلْتُ : وَما حُسْنُ الجَوَارِ ؟ قالَ : الشُّكْرُ لِمَنْ انْعَمَ بِها وَأداء حُقُوقِها . « 2 »
هم جوارى نيكو با نعمتها داشته باشيد ؛ راوى پرسيد : مقصودتان چيست ؟
حضرت فرمود : شكرگزار نعمت دهنده باشيد و حقوق نعمتها را به جاى آوريد .
هامش
( 1 ) - مفردات ألفاظ القرآن ، راغب اصفهانى : 265 .
( 2 ) - الكافى : 4 / 38 ، حديث 2 ؛ تهذيب الاحكام : 4 / 109 ، باب 29 ، حديث 49 .