فى مَكانٍ سَحيقٍ » « 1 »
و هر كس به خدا شرك ورزد ، گويا چنان است كه از آسمان سقوط كرده و پرندگان [ شكارى ] او را مىربايند ، يا باد او را به جايى دور دست مىاندازد .
در تفسير « نمونه » در ذيل اين آيه به توضيح زيباى زير برمىخوريم :
« آسمان در آيهء شريفه كنايه از توحيد است و انتخاب معبودى غير حقّ سبب سقوط از اين آسمان مىگردد . طبيعى است در اين آسمان ستارگان مىدرخشند و ماه و خورشيد مىتابند . خوشا به حال كسى كه اگر در اين آسمان همچون آفتاب و ماه نيست حدّاقلّ همانند ستارهء درخشانى است .
ولى وقتى انسان از اين مرحلهء بلند معنوى و علوّ و رفعت سقوط كند گرفتار يكى از دو سرنوشت دردناك مىگردد : يا در وسط راه ، قبل از آن كه به زمين سقوط كند طعمهء پرندگان لاشخور مىگردد ؛ و به تعبير ديگر : با از دست دادن اين پايگاه مطمئن ، در چنگال هوا و هوسهاى سركش گرفتار مىشود كه هر يك از آنها بخشى از هستى او را مىربايند و نابود مىكنند ؛ و يا اگر از دست آنها جان به سلامت ببرد ، به دست طوفان مرگبارى مىافتد كه او را در گوشهاى دوردست آن چنان به زمين مىكوبد كه بدنش متلاشى و هر ذرّهاى از آن به نقطهاى پرتاب مىشود و اين طوفان گويا كنايه از شيطان است كه در كمين نشسته .
بدون شك كسى كه از آسمان سقوط مىكند قدرت تصميمگيرى را از دست مىدهد ، با سرعت و شتابى كه هر لحظه فزونى مىگيرد به سوى نيستى پيش مىرود و سرانجام محو و نابود مىگردد ! ! » . « 2 »
هامش
( 1 ) - حج ( 22 ) : 31 .
( 2 ) - تفسير نمونه : 14 / 95 - 96 ، ذيل آيهء 31 سورهء حج .