پخته سازد فطرت هر خام را * از حرم بيرون كند اصنام را
نغمه زا تار دل مضراب او * بهر حق بيدارى او خواب او
( اقبال پاكستانى )
نبوّت و امامت ، راه رسيدن به ربوبيّت
آن درى كه خداوند بزرگ براى شناخته شدن مقام ربوبيّتش به روى ما باز كرد درِ نبوّت و امامت است .
امام على عليه السلام در خطبهء اوّل « نهج البلاغه » مىفرمايد :
وَاصْطَفى سُبْحانَهُ مِنْ وُلْدِهِ أنْبِياءَ ، أخَذَ عَلَى الْوَحْىِ ميثاقَهُمْ ، و عَلى تَبْليغِ الرِّسالَةِ أمانَتَهُمْ . « 1 »
خداوند سبحان پيامبرانى از فرزندان آدم برگزيد كه در برنامهء وحى و امانتدارى در ابلاغ رسالت از آنان پيمان گرفت .
پيمان ابلاغ رسالت بزرگترين پيمانى است كه ممكن است تصوّر شود ، پيمانى است كه خداوند از پيامبران براى پذيرش وحى و ابلاغ حقايق وحى شده به انسانها مىگيرد .
بديهى است كه وحى بايستى بر دلى وارد شود كه از هر گونه خس و خاشاك و هوا و هوس و خودخواهىها پاك و منزّه باشد و اندك آلودگى درونى مجراى آب حيات وحى را تيره مىسازد .
مسلّم است كه پيامبران در رسانيدن حقايق وحى شده به مردم بايستى به همه گونه گذشت و فداكارى تن دهند .
در حقيقت وضع حياتى يك پيامبر چنين است كه زندگى خود را بر مبناى
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 1 .