تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 87

متّحد و نيرومندى را از برقه در غرب ، تا فرات در شرق و از موصل و حلب در شمال ، تانوبه و يمن در جنوب ، پديد آورد . صلاح الدّين در نامه اى به مستضئى ، خليفه عباسى ، سياست خود را اين گونه تشريح مىكند : « اگر كار جنگ شركت پذير بود بر ما دشوار نبود كه شريكان بسيارى را بپذيريم و رودنيا در اختيار مالكان فراوانى قرار گيرد ، ولى كار جنگ به تصميم گيرى واحدى نياز دارد اگر تصميم گيرى درست باشد ديگر تنها به تداركات نياز هست و بس . » « 1 » از نظر منطقى ، گام بعدى براى اين وحدت اين بود كه صلاح الدّين به يك يورش سراسرى اسلامى به كشور صليبى ها در بيت المقدّس دست زند ، وى با سپاهيان خود به قلعهء طبرى رفت و آن را به محاصره درآورد و چاههاى آب مجاور آن را اشغال كرد و رود اردن را پشت سرنهاد ، هدف او اين بود كه نيروهاى صليبى را فريب دهد و آنها را از ساحل شام ، به نقطه اى كه خود براى جنگ در نظر گرفته بود بكشاند و جنگ رابه صخره هاى بى آب نزديك شهر يعنى تپهء « حُطّين » سوق دهد ، وى در ژوئيه سال 1187 ميلادى ( 583 ه ) ، صليبى ها را در اين سرزمين شكست سختى داد و تعداد زيادى از آنان را كشت و اسير كرد ، تا آنجا كه ابن اثير تاريخ نويس معاصر ، مى نويسد : « كسى كه كشته ها را ببيند مىپندارد كه اين جنگ اسيرى نداشته ، و كسى كه اسيران را ببيند ، فكر مىكند اين جنگ كشته اى نداشته است . » « 2 » اين پيروزى ، راهگشاى پيروزيهاى ديگرى در سرزمين صليبىها بود ، صلاح الدّين ، نخست شهرهاى ساحلى را انتخاب كرد تا صليبى ها را از پايگاه هاى دريايى آنها ، كه ايشان را به جهان خارج به ويژه غرب اروپا يعنى قلب جنبش صليبى وصل مى كرد محروم سازد تا در شام محاصره شوند و به