بين اسكندريه و طرسوس قلعه ها وزرّادخانه هاى روميان قرار داشت كه از ترس حملات مسلمان ها در دوران بنى اميّه ، آنها را تخليه و به داخل كشور بيزانس منتقل كردند ، اين قلعه ها در اثر مرور زمان فرسوده شد و هر گاه مسلمان ها به سرزمين بيزانس حمله مى كردند اين قلعه ها را تخريب شده و خالى مى يافتند طرسوس نيز قلعه اى از همين قلعه هاى تخريب شده بود كه مسلمان ها هنگام يورش به سرزمين روم از آن مى گذشتند . طرسوس ، در ساحل جنوبى آسياى صغير در خليج اسكندرونه قرار داشت و رودخانه كوچكى بنام « بردان » « 2 » از ميان آن مى گذشت . نخستين كسى كه به تجديد بنا و استحكام آن ، جهت پايگاهى براى لشكريان اسلام سفارش كرد ، فرمانده‌اى بنام « حسن بن قحطبه طائى » بود كه هنگام عبورش از آنجا در سال 162 هجرى در دوران مهدى ، خليفه عبّاسى به اهمّيّت موقعيّت آن واقف شد ، امّا مرمّت و تجديد بناى آن در سال 171 هجرى بدست هارون الرّشيد به انجام رسيد و آنگاه كه بناى آن استحكام يافت « 3 » طايفه‌اى از خراسان كه تعداد آنها سه هزار تن بود براى دفاع از آن در آنجا مستقر شدند وسپس يكهزار نفر از اهالى « مصيصه » و هزار نفر از مردم « انطاكيه » به آنان پيوستند و زمين هاى بزرگى با طرح و برنامه در اختيار آنها قرار گرفت و از آن زمان « طرسوس » به عنوان مركزى مهمّ براى مرز داران و بزرگترين پايگاه دريايى در مرزهاى شام ، در دوران عبّاسيان ، مطرح شد .