5 . قبرس و اروپا
تركان عثمانى حمايت از جهان اسلام و رهبرى جهاد بر ضد صليبيها را به عهده گرفتند و صحنهء درگيرى را از آسيا به اروپا انتقال دادند . با وجود انتقال صحنههاى عمليات و تحرك مراكز ثقل جنگ ، قبرس اهميت خود را به عنوان يك پايگاه پيشرو براى صليبيها حفظ كرد .
تركان عثمانى هنگامى وارد صحنه شدند كه جنگهاى صليبى در مشرق پايان يافته بود .
نگاه آنان در آغاز متوجه خشكى بود ، اما ديرى نگذشت كه به اهميت دريا پى بردند و دست به كار تشكيل يك نيروى دريايى به فرماندهى قبيلهء منچا گشتند . آنان از سواحل درياى اژه گذشتند ، رودس را گشودند و به فرمان خويش درآوردند و شهسواران قديس يوحنا را در سال 1310 م از آنجا بيرون راندند . اما بندقيه با قبرس همپيمان گشت و به سلطهء عثمانيها پايان داده ازميررادر 1344 م اشغال كردند .
در سال 1463 م ، ونيز رهبرى تحريك نيروهاى ايرانى ( خاندان اوزون حسن ) را بر ضد عثمانيها عهدهدار بود . يك ناوگان از ونيزيها قبرس را به عنوان پايگاه عملياتى خود در امتداد سواحل جنوبى آسياى صغير قرار داده شمارى از مناطق ساحلى را به اشغال درآورده بود .
در سال 1499 م ميان عثمانيها و ونيزيها جنگ درگرفت و پس از سه نوبت جنگ ميان طرفين ، بايزيد پيمان صلحى را با ونيزيها به امضا رساند . به موجب اين پيمان ونيزيها قبرس و ناقسوس را براى خود حفظ كردند و عثمانيها بر لبانتى ( ناوباقتوس ) و مسينا دست يافتند .
باقى ماندن قبرس در دست ونيزيها و استفاده از آن به عنوان پايگاهى براى خصومت ، موجب ازسرگيرى جنگ در سال 1570 م گرديد . چرا كه ونيز عقبنشينى از قبرس به نفع امپراتورى عثمانى را نپذيرفت و عثمانيها موفق به تصرف آن گرديدند . به دنبال آن ونيز ناوگانش را به ناوگان اسپانيايى و اطريش ( دون جوان ) ملحق ساخت كه ناوگانهاى متحد را فرماندهى كرد و ناوگان عثمانى را در بندر لبانتى ، در اكتبر سال 1571 م نابود ساخت . اما عثمانيها بار ديگر نيروى دريايى خود را بازسازى كردند به طورى كه بر ناوگانهاى غربى برترى يافت و همين امر ونيزيها را ناگزير ساخت كه در مارس 1573 م با عثمانيها پيمان صلح امضا كنند و به موجب آن به نفع عثمانيها از قبرس عقب بنشينند .