نمونه اين گروه ، ياران و پيروان حضرت موسى ( ع ) هستند كه در جامعه طاغوتى و جاهلىِ فرعونى زندگى مىكردند و به مناسبات آن جامعه خو گرفته بودند . حضرت موسى ( ع ) براى نجات آنان مبعوث شد و با ارائهء آيات روشن و معجزات صريح ، آنان را از اسارت فرعونيان نجات داد و از دريا گذراند ولى همين كه بعد از نجات از فرعونيان با قومى بت‌پرست مواجه شدند ، از موسى تقاضا كردند خدايى نيز براى آنان قرار دهد تا به مانند بت‌پرستان آنان هم خداى اختصاصى و ديدنى داشته باشند « 1 » همچنان كه بعد از آن هم به موسى اعلام كردند كه تا خدا را نبينيم ، ايمان نمىآوريم . « 2 » همين قوم وقتى پيامبرشان براى مدت سى روز به ميقات مىرود و به امر خدا مدت ميقات به چهل روز افزايش مىيابد ، در همان ده روز غيبت موسى ( ع ) ، گرفتار يك حركت ارتجاعى مىشوند و عوامل ارتجاع آنان را به جاهليت و بت‌پرستى بازمىگردانند « 3 » چرا كه آنان از بينش عميق و ايمان پايدارى برخوردار نيستند تا آنان را حفظ كند و از افتادن در گرداب ارتجاع و حركت قهقرايى بازدارد . وقتى هم دربارهء گوساله‌پرستى مورد توبيخ قرار گرفتند اظهار داشتند كه ما به اختيار خود ، گوساله‌پرست نشديم بلكه تحت تأثير جو و غوغاى ايجاد شده واقع شديم و بىاختيار به سامرى گرويديم و گوساله‌اش را خداى خود شمرديم بدون اينكه توجه كنيم كه اين گوساله هيچ قدرت ، اراده و توانى ندارد . « 4 »