چشمگيرى داشته‌اند . در اين ميان سهم بازرگانان ايرانى در نشر اسلام در جنوب شرقى آسيا بسيار برجسته است . مردمان جنوب ايران و سواحل خليج فارس و درياى عمان كه با راههاى دريايى آشنايى داشتند ، بر اثر حمله وحشتناك مغول و پس از آن حملات ويرانگر تيمور ، ناگزير شدند با سرمايه‌هاى خود روانهء سرزمينهاى ديگر از جمله جنوب شرقى آسيا شوند . بايستى اشاره داشت كه صوفيان نيز با تبليغات گسترده خويش نقش مهمى در بسط و گسترش اسلام در منطقه داشتند . نكته مهمى كه در اينجا بايستى ذكر نمود اين است كه بدون شك نفوذ اسلام در آسياى جنوب شرقى توسط هر گروهى كه صورت گرفته ، پس از فراگير شدن اسلام در هند بوده است . در واقع هند دروازهء ورود اسلام به سرزمينهاى جنوب شرقى آسيا محسوب مىشود و از آنجا كه ايرانيان مهم‌ترين عامل توسعه و رونق اسلام در هند به حساب مىآيند « 1 » ، نشر اسلام در سرزمينهاى جنوب شرقى را نيز بايستى رهين تلاشهاى ايرانيان و سلسله‌هاى ايرانى دانست كه در هند حكومت اسلامى برپا كردند و راه ورود اسلام به منطقه جنوب شرقى آسيا را هموار ساختند . مهاجرانى كه از هند به اين مناطق ( جنوب شرقى آسيا ) مىرفتند در تماس‌هاى مستمر اجتماعى با مردمان اين ديار در ترويج آيين اسلام مىكوشيدند و ساكنان نواحى را با دين اسلام آشنا مىساختند . هر چند گسترش اسلام در ابتدا وصفى پيچيده و حركتى آهسته داشته است ، ولى به مرور پيشرفت اسلام نواحى مجاور را يكى پس از ديگرى در بر مىگيرد ؛ به گونه‌اى كه وقتى كاشفان دريايى از جمله ماژلان ( دريانورد پرتغالى ) به جنوب شرقى آسيا راه يافتند ، مسلمانان در مناطق گوناگون اين ناحيه از جمله فيليپين ، اندونزى ، مالزى ، برونئى و . . . حكومتهاى محلى با قدرتى وسيع داشتند .