« ابو منصور حسن بن يوسف » معروف به « علّامه حلّى » در سال 648 هجرى قمرى در « حِلّه » متولد شد . پدرش « يوسف بن على حلّى » از فقهاى بزرگ شيعه و مادرش بانويى عفيف از خاندان علم و دانش و خواهر محقق اول بود . « 1 » علامه حلّى تحصيلات ابتدايى را نزد پدرش گذراند و براى تكميل علوم وارد حوزه‌هاى شيعى شد و از محضر فقها و علماى وقت همچون « محقق اول » و « خواجه نصير طوسى » استفاده‌هاى علمى فراوانى برد و آنچنان در علم و عمل پيشرفت كرد كه لقب « علامهء وقت » و « مروّج المذهب » گرفت و پس از محقق اول ، رياست شيعه به وى محول گرديد . « 2 » علامه حلى در راستاى گسترش معارف اسلام تلاشهاى فراوانى كرد و در راه تأليف و تدريس و بيان احكام دين ، زحمات زيادى متحمل شد . وى سرانجام در سال 726 هجرى قمرى درگذشت و در كنار مرقد مطهر على ( ع ) دفن شد . « 3 »

علامهء حلّى زندگى ساده‌اى داشت و به مظاهر مادى بىرغبت بود . تقوايش بىنظير بود و به نماز شب ، صلهء رحم ، و دستگيرى از فقرا اهميت زياد مىداد . به اهل بيت پيامبر ( ص ) و فرزندان آن حضرت عشق مىورزيد و علما و بزرگان را احترام مىنمود . « 4 » قرآن را زياد تلاوت مىكرد و به تفكر در معانى آن مىپرداخت و به صفات فضيلت همچون صبر ، توكل ، رضا و محاسبه نفس ، آراسته بود . « 5 »