سيد ابوالحسن اصفهانى در سال 1284 ه . ق . در قريهء كوچكى از قراء اصفهان به نام « مديسه » به دنيا آمد . تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خويش گذراند ، در اوايل بلوغ وارد حوزهء علميه‌اصفهان شد و دورهء سطح و مقدارىاز درس خارج را در اين‌حوزه به‌پايان‌برد . در سال 1308 ه . ق . به حوزهء نجف هجرت كرد و از محضر اساتيدى همچون « ميرزا حبيب‌اللّه رشتى » و « آخوند ملا محمّدكاظم خراسانى » و . . . بهره‌مند شد . و پس از فوت وى به تدريس علوم اسلامى مشغول گشت . « 2 » پس از درگذشت آيةاللّه « ميرزا محمّدتقى شيرازى » رياست و مرجعيت شيعه به وى و « آيةاللّه نائينى » محول گرديد و پس از فوت آيةاللّه نائينى ، يگانه مرجع شيعه شد .

سيد ابوالحسن اصفهانى فقيهى بزرگ و رهبرى عاليقدر از رهبران شيعه است . وى محققى بود كه علاوه بر فقه و اصول در رشته‌هاى ، رجال ، فلسفه و . . . نيز تخصص داشت و در مراتب علمى گوى سبقت را از ديگران ربوده بود . « 3 » حوزهء درسش شاهد حضور علما و بزرگان علم بود و مجتهدانى همچون « آيةاللّه سيد محسن حكيم » ، « آيةاللّه ميلانى » و « آيةاللّه حاج ميرزا هاشم آملى » را تربيت كرد . « 4 » او در راستاى گسترش فقه ، كتاب « وسيلةالنجاة » را به جامعه عرضه كرد و با توجه به