ميرزاى شيرازى اول و دوم ، دو تن از فقهاى بزرگند كه همواره در راه پيشرفت اسلام تلاش كردند و با جهاد ه . ق . و مبارزهء خود ، درسى به رهروان راه اللّه دادند . ميرزاى اوّل در سال 1230 ه . ق . در خانواده‌اى مذهبى در شيراز به دنيا آمد ، هنوز چند صباحى از عمر وى نگذشته بود كه پدر را از دست داد و سرپرستى او را دايىاش ، « مجد الاشرف » ، كه يكى از علماى آن روز بود برعهده گرفت . ميرزا در سن چهار سالگى شروع به آموختن علم و دانش كرد . نبوغ و استعداد او به قدرى زياد بود كه ظرف مدت دو سال كتابهاى معمول در ادبيات فارسى و قرائت قرآن را فراگرفت و در سن شش سالگى وارد حوزهء علميه شيراز شد . او پس از مدتى تحصيل در شيراز ، راهى اصفهان گرديد و از محضر استادان معروف آن حوزه كسب فيض نمود . « 1 » ميرزا در حدود سال 1259 ه . ق . به عراق هجرت كردو از محضر استادانى همچون « شيخ محمّدحسن نجفى » و « شيخ مرتضى انصارى » استفاده برد و پس از درگذشت « شيخ انصارى » از سوى شاگردان زبدهء وى ، براى مرجعيت عامّه تعيين گرديد . « 2 »