مىخواهد ساحت مقدس آن بزرگوار را از اين كه دامن خانواده اش به ناپاكى آلوده باشد ، منزّه بشمارد . به عبارت ديگر اين آيات اثبات كنندهء فضيلت براى رسول خداست ، نه براى عايشه . گفتنى است كه شيعه معتقد است كه آيات افك در شأن ماريهء قبطيه نازل شده كه از طرف بعضى از همسران رسول خدا و چند نفر ديگر مورد تهمت قرار گرفت كه با مأبور كه پيرمردى مجبوب بود ، « 1 » زنا كرده است و پيامبر بعد از شنيدن اين تهمت‌هابراى اين كه برائت واقعى ماريه ثابت شود ، به امام على عليه السلام دستور داد تا مأبور را كه متهم بود به قتل برساند و وقتى امام على براى كشتن او رفت ، او فرار كرد و از نخل بالا رفت . امام ناخودآگاه مشاهده كرد كه او اصلًا آلتِ تناسلى ندارد و اتهامى كه به او زده شده واقعيت ندارد . از طرف ديگر ، آيات هم نازل شد و تهمت زنندگان را به شدت توبيخ كرد . عايشه ، خود در موارد متعدد اعتراف كرده كه غيرت و حسد او بر ماريهء قبطيه او را واداشته كه به وى تهمت زند و ابراهيم ، فرزند رسول خدا از ماريه را ، به ديگرى نسبت دهد . « 2 »